De ondergang van de WEST ALETA is een van de bekendste scheepsrampen die bij Terschelling plaatsvond, niet in het minst door de enorme hoeveelheid Californische wijn die het schip vervoerde. Door Zware storm raakte het schip, dat onderweg was van Amerika naar Hamburg en Bremen, in nood bij Terschelling. Door middel van vuurpijlen werd een noodsein gegeven waarna de reddingboot BRANDARIS van Terschelling met zeer veel moeite de 42 opvarenden van boord haalde. Kort daarop brak het schip voor de brug in tweeën.

De Nieuwe Bergings Maatschappij van Dirkzwager uit Maassluis sloot een bergingscontract af om de lading te bergen. Vele Terschellinger vissers boden zich aan met hun blazers, kleine zeilscheepjes en de Bergings Mij. Doeksen verhuurde al zijn sleepboten. De berging duurde bijna een jaar en de laatste vaten wijn werden door helmduikers geborgen. Vele vaten spoelden aan, vooral op Terschelling maar ook op Vlieland en Ameland.

Dronken geiten

Op het strand speelden zich fraaie taferelen af. De jutters boorden gaatjes in de wijnvaten om de smaak te proeven. Zoete wijn was favoriet. De zure liet men in het zand leeglopen. Er werd gedronken uit de klomp, de hoed of zelfs de pet en vele vaten kwamen niet in handen van de strandvonder maar verdwenen spoorloos in de duinen. Heel Terschelling rook naar drank! De geiten liepen dronken door de duinen

Wijnhandel

Eind november 1920 haalden duikers de laatste vaten uit het wrak en daarmee kwam een eind aan deze spectaculaire berging.

Vele vaten werden later verkocht door de strandvonder. Zo begon Jan Willem Siebrand uit Kampen door aankoop van een vat wijn een wijnhandel die later uit zou groeien tot een der grootsten van ons land. Ook de Terschellinger Jan Kooyman uit Baaiduinen begon samen met Stienstra uit Harlingen een drankhandel met wijn uit de West Aleta. Ze lieten zelfs hun eigen etiketten drukken en verkochten vele jaren de zeer gewilde wijnen.

De drankhandel Kooyman op Terschelling bestaat nog steeds. De woning van Jan Kooyman is genoemd naar het schip. De kozijnen van dit huis zijn gemaakt van grenenhout dat tot de lading van het schip behoorde.

Duiken

Vanaf 1977 is er door Terschellinger duikers met grote regelmaat op het wrak gedoken. Voor en achterschip liggen ongeveer 80 meter uit elkaar. In de zomer van 2000 was goed te zien hoe het wrak in 25 jaar achteruit gegaan was. Bijna alle opstaande delen waren inmiddels doorgeroest en omgevallen. In 1989 werden in het achterruim nog wijnvaten gevonden, helaas niet meer gevuld met wijn maar met zand. Door de geringe duikdiepte is het nog altijd een schitterend duikwrak.