Strandjutters zijn illegale werkers. Zij 'ontfermen' zich over zaken die niet de hunne zijn. Maar zij nemen het niet zo nauw met de regels van het spel. Regels zijn er om te worden nageleefd. Maar als regels worden nageleefd, is het uit met het spel. Ook met dat van de strandjutter. Alles wat aanspoelt beeft in principe een eigenaar.

De regels

In vele gevallen kan een verzekeringsmaatschappij aanspraak maken op 'zijn' aanspoelsel. Wanneer op het terrein van de strandvonderij dingen van waarde, afkomstig uit zee, liggen opgeslagen, is het gebruikelijk dat deze van tijd tot tijd via openbare verkopingen van de hand worden gedaan. Er komen daartoe advertenties in de dagbladen. De maatschappij kan tegen vergoeding van het borgloon recht doen gelden op de spullen.
Anders wordt het publiek verkocht en krijgt de vinder een derde deel van de opbrengst van zijn geveilde vondsten.

De praktijk

Met heel veel aanspoelsels gebeurt dit echter niet. Daar zorgen de strandjutters voor. De spoeling op het strand is de laatste jaren erg dun geworden. De buit wordt kleiner en moet door de jutters gedeeld worden. Wie het eerst komt, het eerst maalt. De romantiek van vroeger is niet meer.

Legale jatter

De burgemeester-strandvonder heeft jaarlijks nog een vaatje olie, een stuk of 20 balken van een meter of vier en een dooie zeehond om te noteren. Daar blijft het doorgaans bij. De rest wordt door de jutters weggekaapt. Maar erg opzienbarend is het allemaal niet meer. Schepen zijn zeewaardiger dan vroeger, hebben hun deklast beter verpakt, dikwijls in container. Gelukkig voor de jutters is er de laatste 15 jaar toch nog een aantal containers overboord geslagen. Zo kon men zich o.a. te goed doen aan plastic bekers, sigaretten, bevroren kalkoenen, Russische koelkasten, bleekwater, overhemden, speelgoed en veel nieuw hout. Veel verdween buiten bet zicht van de strandvonder want een jutter is 'een legale jatter' met zijn eigen normen en waarden!